Met haar bedrijf Oog voor KAM wil Bianca Snoek meer bewustzijn over verstandig omgaan met gevaarlijke stoffen creëren. Dat doet ze door mensen en organisaties die ermee werken zowel kritisch als met humor te benaderen. De spellen van 100 ways to die at work passen heel goed in die werkwijze.
Bianca Snoek heeft bij verschillende organisaties ervaring opgedaan als adviseur, trainer en coördinator op het gebied van Kwaliteit, Arbeidsomstandigheden en Milieu. Vier jaar geleden begon ze voor zichzelf met Oog voor KAM en daarom volgde ze ook een opleiding tot middelbaar veiligheidskundige. Dat bracht Bianca tot het definitieve inzicht dat ze gevaarlijke stoffen toch wel bijzonder interessant vindt.
‘Tijdens mijn opleiding kwam ik voor verschillende bedrijfsopdrachten, die eigenlijk over verschillende onderwerpen moesten gaan, toch telkens weer op gevaarlijke stoffen uit. Telkens vanuit een andere invalshoek, maar wel met veiligheid als rode draad en gezond verstand als uitgangspunt.’
Want aan dat gezonde verstand wil het volgens haar nog wel eens ontbreken als het om gevaarlijke stoffen gaat. Daar iets aan veranderen en zorgen dat er minder mensen overlijden omdat het tijdens hun werk misgaat met gevaarlijke stoffen is dan ook een grote drijfveer voor Snoek. Ze geeft een praktijkvoorbeeld.
‘Het komt helaas voor dat bedrijven een product met een kankerverwekkende stof verruilen voor een product met een stof erin die orgaanschade kan veroorzaken. De redenering is dat ze dan niet aan alle administratieve verplichtingen hoeven voldoen die voor CMR-stoffen gelden. Maar het product dat ze gebruiken, kan nog steeds bijzonder schadelijk zijn voor de mensen die ermee werken.’
Concreet versus abstract
Bianca Snoek weet dat veiligheidsrisico’s vaak veel beter inzichtelijk te maken zijn dan gezondheidsrisico’s. ‘Veiligheid kun je heel concreet maken: als je dit of dat doet, ontploft er iets. Niet doen dus. Maar gezondheid is een stuk abstracter. Mensen zo ver krijgen dat ze veiligheidsmiddelen gebruiken, of in gesprek willen gaan over de vraag of ze wel moeten blijven werken met bepaalde stoffen, dat kan heel lastig zijn. Je moet daar namelijk echt bewustzijn en draagvlak voor moet creëren.’
Ze doet dat zelf door situaties in bedrijven goed te analyseren, kritische vragen en opmerkingen te plaatsen en mensen aan het denken te zetten zodat ze tot nieuwe, betere inzichten komen. Humor is daarbij een belangrijk instrument, net als het besef dat kennis en informatie over brengen niet alleen maar een kwestie van zenden is. Leren werkt ook heel goed als het leuk wordt gemaakt, merkte Snoek al toen ze tijdens haar opleiding kennismaakte met de spellen van 100 ways to die at work.
Koppeling met de praktijk
‘Ik vind het heel leuk om anderen iets te vertellen over waar ik verstand van heb, maar de realiteit is gewoon dat lang niet iedereen zijn aandacht daar goed bij kan houden. Als er dan tijdens een training een spel wordt gespeeld, komen diezelfde mensen echt los en raken ze meer betrokken. Omdat je na het spelen ook de koppeling met de praktijk maakt, bereik je daar veel meer mee dan met uitsluitend informatie zenden. Serious gaming kan lessen en trainingen echt interessanter en leerzamer maken.’
Voor de diensten die ze met Oog voor KAM verzorgt, heeft Bianca Snoek inmiddels de 100 ways-spellen Victors Vissenfabriek, Studio Fortissimo en Sint Artemis Ziekenhuis tot haar beschikking. Ze zet die serious games bijvoorbeeld in bij de lessen die ze geeft aan nieuwe lichtingen middelbaar veiligheidskundigen en in de begeleiding en advisering van bedrijven.
‘Het is een goede methode om mensen die werken bij een bedrijf waar gevaarlijke stoffen worden gebruikt maar er zelf niet zoveel mee te maken hebben bewust te maken van de risico’s. Ook de medewerkers op kantoor komen immers wel eens bij die gevaarlijke stoffen in de buurt.’
Andere inzichten
Bovendien ziet Snoek nog meer mogelijkheden om de spellen in te zetten. ‘Ik krijg geregeld bedrijfsnoodplannen onder ogen. En soms slaan ze echt helemaal nergens op. Dan staat er bijvoorbeeld wel in wat er moet gebeuren bij een gijzeling of bommelding, maar niet wat het plan is als het misgaat met de gevaarlijke stoffen die ze in grote hoeveelheden in huis hebben. Sint Artemis Ziekenhuis is dan bijvoorbeeld ideaal om een organisatie tot andere inzichten en werkwijzen te brengen. En dat kan ook doordat ze zelf zo’n spel aanschaffen en spelen, want het gaat er uiteindelijk om dat zoveel mogelijk mensen zich bewust zijn van de risico’s van het werken met gevaarlijke stoffen.’
